Ես հավատում եմ քո գալուստին

Ես հավատում եմ քո գալուստին,
Վերադարձիդ, սակայն, չեմ հավատում,
Հիմար կրկնությամբ թևաթափ է հոգիս,
Նոր սիրո ծարավն եմ հիմա վայելում...
Ես հավատում եմ միակ գալուստիդ,
Վերադարձիդ, սակայն, չեմ հավատում...

Շուտով Աստծուն կտեղավորեն համակարգչի մեջ

Շուտով Աստծուն կտեղավորեն համակարգչի մեջ,
Իսկ պապս ծաղիկ-խոտ է հնձում՝
Նայելով գառան աչքերին,
Որտեղ Աստծու աչքերն է որոնում...

Ես քո կլոր բիբերի մեջ մոլորակն եմ պտտում
Եվ հույսի հանգրվան փնտրում
Պապուս մատաղացու աչքերում...
Ես գնում եմ որդիներիս հետքերով,
Որպեսզի նրանք չվերադառնան իմ չանցած ճանապարհով...

Ես հավասարապես գիտեմ
Բոլոր լեզուները,
Որոնք հնչյուններ չունեն
Եվ ապրել եմ բոլոր ժամանակները,
Որոնք ինձ չեն պատկանում։

Ես քո նշաձև աչքերի միջից
Իմ արցունքներն եմ քամում
Քեզ չխոստացած մատաղի համար...

Քո անցած ճանապարհը
Անհնար է գտնել
Համակարգչի արցունքոտ աչքերում...

Մոռացա դիակդ այրել

Մոռացա դիակդ այրել,
Որպեսզի չհանդգնեմ լիզել այն...

Կիսատ տողերի արանքից
Քո պաղ աչքերն եմ հանում
Սիրուց ծանրացած աչքերով
Եվ խոնարհվում եմ...

Կրակիցդ մոխրացած մարմինս է
Ոտքերիդ տակ...

Քամին սողոսկում է

Քամին սողոսկում է.
Վերակենդանանում է խոստումը
Անավարտ…
Ժամերը բառ չունեն…
Ես հանդգնում եմ երևակայել
Քո գաղտնի բառը
Իմի մեջ…
Մեզանից մեկը պետք է հեռանա
Արցունքներ վերադարձնելու…

Գիշերը մեզ հաղորդակցրեց

Գիշերը մեզ հաղորդակցրեց
Մաքրությանը…
Մինչև չեղավ ավելի,
Քան մի
Մարմին
Լքված
Աստղերում…

Ծխախոտը անջրպետում է մատներս

Ծխախոտը անջրպետում է մատներս.
Ձեռքերս, որ քեզ են սովոր,
Քնքշանք է հյուծում...

Ոտքերս գրկում են իրար.
Գիրկս, որ ապաստան չդարցավ,
Հույզեր է խոշտանգում...

Եվ օրս, որ օր չէ բնավ,
Կարոտս, որ կարոտ չէ արդեն,
Ու խաչս, որ առանց ինձ խաչվեց,
Աղոթք է միայն...

Գրքի մահը

Սարիբեկյան Հրաչ` Կյանքը
ընթերցանության համար տրված
սահմանափակ ժամանակ է...